Daumen Drauf

Auteurs: Johann R¸ttinger en JensPeter Schliemann
Uitgegeven door Drei Magier Spiele, 1996
Een troef en blufkaartspel voor 2 tot 7 spelers vanaf 12 jaar.

Spelvoorbereiding

Op de kaarten staan slangen in geel, groen en zwart afgebeeld met een waarde van 1 tot 9.
Iedere kaart is tweemaal aanwezig tweelingskaart met een klein doch zeer belangrijk verschil: op de ene kaart staat een slang met een rode giftand, wat betekent dat ze giftig is en op de andere kaart ontbreekt die giftand zodat de slang niet giftig blijkt.
Wanneer 2 spelers een partijtje "Daumen Drauf" spelen heeft men enkel de kaarten tot het getal 4 nodig.
Zijn er 3 spelers dan gebruikt men de kaarten tot het getal 5, voor 4 spelers tot 6...enz. bij 7 spelers heeft men alle kaarten nodig dus ook die met het getal 9.
Belangrijk: alle kaarten die bij het spelen met 2 tot 6 spelers niet nodig zijn legt men opzij, ze worden dus niet ingezet.
De jongste speler mag beginnen.
De speler rechts van hem schudt de kaarten en geeft aan iedereen 5 kaarten.
De rest van de kaarten wordt omgekeerd in het midden van de tafel gelegd.

Doel van het spel

Iedere speler probeert om zoveel mogelijk "niet giftige" kaarten te bezitten.
Iedere kaart zonder giftand geeft bij de afrekening een pluspunt (gelijk welke waarde of kleur ze ook heeft).
Iedere "giftige" kaart betekent een minpunt bij om het even welke slag.(eveneens om het even welke kleur of waarde ze heeft)
Na elk spelletje worden het totaal aan minpunten afgetrokken van het totaal aan pluspunten. De uitkomst wordt voor elke speler genoteerd.
Als de uitslag negatief is wordt ze natuurlijk ook zo genoteerd, idem als ze positief is.(of heb je de indruk dat er meer giftige slangen dan niet giftige zijn... wat natuurlijk niet het geval is.)
Wie na een vooraf afgesproken aantal partijen (bv. van 3 of 5) het meeste pluspunten heeft is de winnaar en heeft hij het best gebluft.

Spelverloop

Als hoofdprincipe geldt: de kaarten worden enkel gedekt uitgespeeld, wat wil zeggen: men houdt de kaart zodanig dat de duim de kop van de slang bedekt, zodat men de mogelijke giftand van de slang niet kan zien. Met een uitgestoken hand wordt de kaart in het midden van de tafel getoond.

De jongste speler biedt zijn eerste kaart aan, eveneens met de duim op de kop van de slang. De andere spelers kunnen dus de kleur en het getal zien maar of de slang al dan niet giftig is kunnen ze in geen geval weten.
De volgende speler, er wordt in wijzerzin gespeeld, moet nu een "hogere" kaart tonen (met ook de duim op de kop) of hij moet passen.
Bij elk begin van een ronde moet er een kaart getoond worden. Bij een volgende beurt hoeft men geen kaart aan te bieden! Een speler die aan beurt is kan ook passen, wat betekent dat hij een beurt overslaat om dan bij de volgende of de 2de daaropvolgende beurt wanneer hij weer aan zet is terug mee te spelen. Passen alle volgende spelers dan moet de speler die het laatst een kaart getoond heeft alle uitgespeelde en aangeboden kaarten van die ronde als stapel bij zich nemen en met de rugzijde naar boven naast zich leggen. Deze speler begint een nieuwe ronde door een nieuwe kaart aan te bieden op de hiervoor beschreven wijze.
De sterkte van de kaarten is afhankelijk van de getalwaarde en in bijzondere mate van de kleur, de sterkte van de kleur verschilt steeds.

Er geldt: de eerst uitgespeelde kleur in iedere ronde is de zwakste, de tweede uitgespeelde kleur is de 2de sterkste en de derde kleur is de sterkste.

Vb.
De eerste speler toont de gele 3. De volgende speler heeft nog veel mogelijkheden om de eerste kaart te overtreffen. Hij kan de 2de gele 3 uitspelen, dan heeft hij dadelijk een slag. Hij legt beide gele slangen weg en is aan de beurt om opnieuw te bieden(zie verder).
Hij kan hogere kaarten, dit zijn alle gele slangen vanaf waarde 4 of een groene of zwarte slang uitspelen. Bij de groene of zwarte slangen kan de getalwaarde ook minder dan 3 zijn.
Heeft een speler de tweelingskaart (de giftige of niet giftige kaart met dezelfde kleur en gelijke waarde) van de laatst aangeboden kaart, dan is hij in staat te pareren.
Hij beëindigt daarmee dadelijk de aktie en bekomt de slag (alle uitgespeelde en aangeboden kaarten).
Dit houdt een belangrijke en taktische mogelijkheid in om de stapel voor zich te winnen, wanneer men vermoedt of zeker weet dat er veel niet giftige kaarten in de stapel zitten.
Is de eerste speler terug aan beurt en die speler wil verder spelen, dan moet hij zijn eerste kaart open op tafel leggen en een nieuwe kaart gedekt aanbieden. Wil de volgende speler eveneens verhogen dan legt hij ook zijn kaart open en biedt een nieuwe kaart aan steeds met de duim op de kop van de slang.
Na een volgende ronde biedt telkens diegene die de kaarten kon winnen ofwel moest nemen een nieuwe kaart aan.

Zolang de stapel het toelaat worden de handkaarten na iedere ronde weer tot 5 aangevuld. Weliswaar neemt de speler die als laatste een slag kon slaan steeds als eerste het aantal nodige kaarten, daarna volgen de andere spelers in wijzerzin. Is de stapel ten einde dan nadert men het einde van het spel.

Speleinde

De partij is ten einde wanneer geen enkele of slechts ÈÈn speler nog kaarten in de hand heeft.(Is de stapel opgebruikt, dan kan men zijn kaarten in de hand niet meer aanvullen en verminderen ze zo stelselmatig.)
Elke kaart die een speler nog in de hand houdt telt als een verliespunt zelfs als ze niet giftig is.
De minpunten worden van de pluspunten afgetrokken.
Deze uitkomst wordt op het bloknoot genoteerd hetzij als plus of minpunten.
Wie na een vooraf afgesproken aantal partijen de meeste pluspunten heeft is de winnaar.

Het recept van "Daumen Drauf!" verlangt een snuifje intuÔtie en mensenkennis, een dosis moed vermengd met voorzichtigheid een goede 100gr. taktiek, bluf met gemak en gebruik als versiering een weinig speelhumor. Zo is het licht verteerbaar en gezond.
Veel plezier!
psst. ...en erger je niet te veel aan die vele gifslangen.